Ik wil niet beweren dat ik wel alles lees maar in het echte leven, en daarmee bedoel ik als ik opkijk van mijn scherm, heb ik zeker een brede blik.
"vroeger" ja daar is het woord weer, als ik met mijn moeder op stap ging voor een wandeling of gewoon voor de boodschappen, kon het gebeuren dat ze plots uit het niets voorover boog omdat ze ergens tussen een tegel of in de berm van de weg een miertje of een piertje zag of een, voor haar interessant blommetje, dat van dichtbij bekeken moest worden. Als kind vond ik dat vaak irritant of zelfs gênant als ze dan jubelend met de kont omhoog blij stond te wezen om, in mijn beleving, niets bijzonders.
Als we met de auto op weg waren werd het grootste gedeelte van de reis (bijna ieder weekend naar de camping in Brabant) gevuld met uitleg over alles wat er onderweg te zien was en de daarbij behorende anekdotes, op de één of andere manier was het rustgevend en vertrouwd en achteraf gezien ook zeer leerzaam. Natuurlijk besefte ik me dit toen helemaal nog niet maar naarmate ik ouder wordt en de wereld om me heen digitaal zie ontwikkelen wordt ik me daar steeds bewuster van. Zo en passant heb ik veel meegekregen als kind over de natuur, religies, gewoontes, cultuur maar vooral communicatie met de mensen om je heen. Wees vriendelijk, zeg altijd goedendag als je ergens binnenkomt wees beleefd en toon interesse. Het is een kleine greep uit de omgangsetiquette maar wel één van de belangrijkste in mijn optiek.
Ik merk dat als je tegenwoordig ergens binnenkomt waar kinderen deel uit maken van het gezin deze zelden of nooit opkijken laat staan je begroeten, mits één van de ouders hen daartoe aanspoort wat overigens zelden gebeurt. Verdiept in een computerspelletje, de tv of een ander rechthoekig scherm waar licht en geluid uit komt kan er in het gunstigste geval een geïrriteerd "HOI" uitgeperst worden.
Nu snap ik best dat ze niet op springen om mij dol enthousiast om de nek te vliegen maar een oprechte blik van aandacht, nieuwsgierigheid of herkenning zou toch een stuk aangenamer zijn.
Ook in de meeste winkels heb ik vaak het gevoel teveel te zijn, niet alle gelukkig maar toch vaker dan me lief is. "Hebben we niet", "als het daar niet ligt is het er niet", "nee dat moet JE even online bestellen" zijn van die kreten die ik dagelijks hoor en die me, als ik een slechte dag heb, woest kunnen maken, "neee, vooral niet even verder kijken, doe geen moeite hoor ik ben maar een klant, sorry dat ik probeer vriendelijk te zijn" zijn dan de antwoorden die ik in mijn hoofd geef. Ik weet wel dat ik nu misschien een beetje erg zwart wit ben maar ik mis de gezellige conversatie die je "vroeger" met onbekenden en bekenden kon hebben zomaar op straat, bij de bushalte en in de winkels.
Klant was koning en dat voelde je ook, de dienstbaarheid was meestal oprecht en gemeend.
Gelukkig ben ik nogal eigenwijs en blijf stug volharden in mijn manier van communiceren en als je er maar genoeg energie in stopt komen er heus leuke reacties terug maar het blijft wel werken en soms heb ik het idee dat de mensen in het algemeen er meer mee zouden moeten doen om alles leefbaar te houden. We hebben elkaar nodig, een mobieltje legt geen arm om je heen als je verdriet hebt, een tablet raapt je niet op als je bent gevallen die geeft alleen de filmpjes weer van de mensen die hebben vastgelegd dat je onderuit ging zodat het grootste gedeelte van de bevolking zich slap kan lachen om jouw stommiteit. Ja ik lach soms ook om dat soort filmpjes maar pas nadat ik eerst iemand van de straat heb geplukt, getroost of samen met het slachtoffer heb gelachen en gepraat. Ja, een "scan zicht" kun je ook gebruiken door om je heen te kijken met een brede blik.
Reacties
Een reactie posten